KleinBerkeloo-Met weemoed nemen kinderen, ouders en leerkrachten op 9 juli officieel afscheid van hun schooltje. Dat kleine schooltje uit 1948 is een begrip geworden in de loop der tijd. Begonnen als Willibrordusschool en later toegevoegd aan de fusieschool Berkeloo. 

Het gebouw zelf, de locatie, en de speciale sfeer op Klein, zorgden ervoor dat nu nog leerkrachten en ouders spreken van "hun schooltje".
Vooral de kleinschaligheid gaf een vertrouwd gevoel voor de kinderen. Ook het personeel ervoer dit heel sterk en dat liet zich uiten in een groot saamhorigheidsgevoel. Wie daar eenmaal terecht kwam, wilde eigenlijk nooit meer weg.
De kleinschaligheid leende zich er goed voor om op vrijdagmiddag, wanneer alleen de groepen 5 en 6 aanwezig waren, verstoppertje te spelen door het hele gebouw. En dat werd "soms" wel eens gedaan!

De betrokkenheid van (groot)ouders was enorm. Zo is er 7 jaar geleden een schooltuin aangelegd, met vijvertje en moestuin. Twee opa's zouden de kinderen helpen bij het onderhoud van die tuin voor de periode van één jaar. Maar die opa's vonden het zo leuk dat ze dit, tot nu toe, met steeds andere groepen kinderen gedaan hebben.
Zo was Fred ook altijd aanwezig als vrijwilliger om allerlei klussen op te knappen en hulp te bieden. De vraag is of Fred ook meeverhuist. Men hoopt van wel!

Dat de 'geest' van de school en het onderwijs van toen absoluut niet meer te relateren is aan het onderwijs van nu, blijkt uit de vondst van de 'eerste steen' en enkele stempels die gevonden zijn bij het opruimen van de zolder. Heel bijzonder.
[Kees van Aerde]

stempels