Ton-van-Alphen-groot

Of je het afscheid van meester Ton van Alphen (70) serieus moet nemen, is te betwijfelen. Het is een afscheidsgroet die de Tilburger vaker heeft gedaan. "Nee, ik kap er echt mee. Ik stop nu echt met werken."
Precies acht jaar geleden zwaaide Ton voor een laatste keer naar 'zijn kinderen' van basisschool Den Bijstere in Tilburg. Een groet die de komende dagen op tal van scholen wordt uitgedragen, nu de zomervakantie intreedt.
Ton mocht in 2007 al gaan genieten van zijn oude dag. Althans, dat was het plan. "Och, die school. Het ging maar niet uit mijn kop. Ik miste de klassen, de kinderen, het oplossen van problemen. Vooral als ik langs de school fietste of als ik een klas op straat zag lopen, had ik echt heimwee." Ton wilde het liefste terugkeren, maar besloot om afleiding te zoeken. Gewoon wat bezigheden in huis zouden het idee vast uit zijn hoofd halen. "Totdat de directeur belde of ik terug wilde komen. Een paar uur in de week voor Remedial Teaching. Geen seconde twijfelde ik. 'Ja!', riep ik aan de telefoon."

Tons hele leven staat in het teken van het onderwijs. Precies vijftig jaar geleden kreeg hij zijn eerste klas op basisschool Don Sarto tijdens een stageperiode op zijn opleiding bij de fraters. Na zijn stage bleef hij drie maanden bij Don Sarto. Een korte periode, want ook Ton had dienstplicht. Na een jaar keerde hij terug. Zeven jaar lang gaf hij les aan groep vijf. "Een mooie tijd, maar alles verliep zo gezapig. Ik dacht: is dit het nou? Ik wist dat mijn hart en ziel bij het onderwijs lagen, maar was toe aan iets anders. Ik zocht een baan bij de ziekenhuisschool van het St. Elisabeth Ziekenhuis, maar daar had ik het na drie maanden wel gezien. Nu wist ik het zeker: terug naar de basisschool."

Inmiddels werkt Ton precies veertig jaar op basisschool Den Bijstere, die vroeger de Sint Paulus school heette. Alle groepen heeft hij in zijn carrière gehad, behalve groep drie. "In de pauze moest ik een keer op die kinderen passen. Twee jongens gooiden met zand. 'Kap daar eens mee', riep ik. Ze gingen lekker door. Nee, het is maar goed dat ik die allerkleinsten niet heb lesgegeven."

Nu is het dan echt klaar met Ton in het onderwijs. Definitief, want 'alles is zo mooi rond', verklaart hij. Vijftig jaar geleden een eerste klas. Veertig jaar bij Den Bijstere. En zelf zeventig jaar jong. Maar de veranderingen in het onderwijs hebben Ton ook doen bepalen om gedag te zeggen. "Het onderwijs is kinderen iets leren. Met kinderen optrekken en lief en leed met elkaar delen. Helaas moet je vandaag de dag steeds vaker vergaderen en papierwerk bijhouden." En in de klas zelf verandert ook veel. Zo'n digitaal lesbord is toch echt iets anders dan een ouderwets krijtbord. "Nee, dat kan ik allemaal niet. De kinderen bedienen dan het bord tijdens de les."

Nu zwaait Ton dan echt een laatste keer naar 'zijn kinderen'. Hij gaat ze missen. "Maar het voelt goed zo. Nu is het echt einde verhaal."

[Karlijn Houterman] 

BrabantsDagblad 100715