Tijdens haar opleiding loopt Diana Verhagen twee keer stage op Rennevoirt. De school blijft een warm plekje in haar hart houden. Maar ook de indruk die zij zelf op de school achter heeft gelaten is goed. Als ze klaar is met de Pabo wordt ze ineens gebeld door de school en gevraagd of ze een half jaar wegens een zwangerschapsverlof wil invallen. Dat doet ze, en met veel plezier werkt ze dat half jaar in de onderbouw. Aan het eind van dat half jaar stopt haar onderbouw-collega en mag Diana haar groep overnemen en op Rennevoirt blijven.
Diana SmuldersTijdens de 16 jaar die ze er gewerkt heeft, heeft Diana veel geleerd, is als mens en leraar gegroeid, is ze het huis uit gegaan, getrouwd, moeder geworden en zijn er dierbare vriendschappen ontstaan. Ze zat in een hecht team, maakte lange dagen, maar had vooral veel plezier in het werk wat ze deed en met haar collega's. Rennevoirt was háár schooltje.

Toch begon het te kriebelen. Diana wilde iets nieuws, weer ergens fris instappen en het onderwijs op een andere manier beleven. Een aantal collega's had al eerder gebruik gemaakt van de mogelijkheid van mobiliteit en langzaam maar zeker ging ook Diana er over nadenken. Haar echtgenoot had ook al ervaring opgedaan met mobiliteit, en zodoende kon Diana van heel dichtbij zien dat het verfrissend kan werken, dat het je scherp houdt en nieuwe energie geeft.

Na een gesprek met Milo Bernard (HRM-functionaris van het stafbureau) is Diana gaan rondkijken. Ze wist nog niet wat ze wilde, wel wat ze niet wilde. Als eerste ging ze kijken op de Wildschut, maar daar was helaas door krimp geen plek meer. Ze kreeg er wel de tip om ook eens op de nevenvestiging, Prinsenbos, te gaan kijken. Dat deed ze en was meteen verkocht. Het voelde vanaf het eerste moment goed. Op Prinsenbos zochten ze op dat moment nieuwe collega's. Diana had dan ook niet lang de tijd nodig om te kiezen en al snel was de overstap van Rennevoirt naar Prinsenbos een feit.
Diana voelt zich een echte bofkont, want ze kwam weer in een hecht en warm team. Nu werkt ze met heel veel plezier in een andere wereld. Niet zozeer het lesgeven is anders, maar wél de omstandigheden, de achtergrond en huidige situatie van de kinderen, de plaats waar de school staat, en de doelen waaraan wordt gewerkt.

Het werken op Prinsenbos is heel anders dan op Rennevoirt, en naar die verandering was ze juist op zoek. Ze is heel gelukkig op Prinsenbos en kan er naar eigen zeggen weer 16 jaar tegenaan, nu het vuur in haar onderwijshart weer is aangewakkerd. Alleen zal ze er de volgende keer niet meer zo lang mee wachten om mobiliteit aan te vragen.
Het mobiliteitsbeleid van Tangent biedt veel kansen. Diana moedigt iedereen aan om het eens te proberen: je krijgt er veel voor terug!