BN-DeStem PrinsenbosBasisschool Prinsenbos op het asielzoekerscentrum (azc) in Gilze heeft, nu een enorme vluchtelingenstroom Europa overspoelt, net op tijd nieuwbouw gekregen. De school beleeft momenteel een behoorlijke piek.

Het was bijna met vooruitziende blik hoe de scholenkoepel Tangent, waar de school onder valt, twee jaar geleden keihard aan de bel trok in de Tweede Kamer om goed onderwijs voor asielzoekerskinderen te realiseren.
De inmiddels gesloopte noodschool op het azc (uit 1993) zou in een oorlogsgebied niet misstaan hebben. Vocht zat in de muren, lekkages waren amper te stelpen.

Nu krijgen de kinderen les in een gloednieuw vorig jaar geopend schoolgebouw, waar het linoleum nog ruikt. De kinderen blij, de leerkrachten met verse energie. . "Het is geweldig, maar dat mocht wel een keer', zegt Daphne de Neef(41) die de dagelijkse leiding heeft. Zeven klaslokalen, digiborden, een speelzaaltje. En buiten genieten de kleuters van een trapfietsje en hoepel. En dat in het uitgestrekte bosgebied van Gilze, op een vroeger Duits kazerneterrein. "We zitten hier heel mooi", zegt De Neef als de zon even er doorprikt.

De school telt ongeveer 130 leerlingen: "Dat is echt maximaal, daarnaast hebben we twintig kinderen moeten onderbrengen in het hoofdgebouw van het COA." "We zijn een weerspiegeling van wat er op het wereldtoneel gaande is. Je merkt wel dat ze basisonderwijs hebben gehad, dat maakt het iets makkelijker. Aan de andere kant: de klassen zijn nu wel groter."

Laila (12, niet haar echte naam) is een jaar in Nederland. Het meisje maakte een omzwerving via Budel, Ter Apel en Ommen en woont nu met vader, moeder, zus en drie broers op azc Gilze. Ze is geboren in Libië, haar Syrische ouders waren al eerder hun vaderland ontvlucht. Ze glundert als ze de koffiekamer binnenstapt en spreekt al een behoorlijk woordje Nederlands. Hoe ze uit Libië vertrok, over de bootreis: "Dat was spannend, er zaten wel tweehonderd mensen op de boot, we gingen heen en weer", maakt ze met een beweging van slagzij. En nu wacht ze met haar familie op een huis in Valkenswaard. "Is het daar leuk?", vraagt ze leerkracht Yvonne Bloem (50) die de groepen 5 tot en met 8 lesgeeft.

Bloem heeft bewust gekozen voor de asielzoekersschooL Ze is nog elke dag verbaasd over alle culturen, en de gebruiken. "Het is echt een bijzondere ervaring." Onderwijs is op Prinsenbos niet altijd standaard. Het is vaak improviseren, de les zelf invullen. Of ze het niet vervelend vindt, kinderen die de school verlaten: "Hét is meer dan lesgeven alleen, het is ook een positief rugzakje meegeven. Ik heb een jongen in de klas gehad die in het begin alleen maar wilde vechten. Dan zie je hem op een dag huilen, maar na een gesprekje zie je hem even later dansen met klasgenootjes. Dat is mooi."

Soms botst het, kinderen met moslim- en christenachtergrond. "Maar wij vieren hier Kerstmis en Pasen. Daar zijn we heel duidelijk in, maar we proberen ook ruimte te maken voor islamitische feesten", zegt Daphne de Neef.

Gedurende het jaar kan het aantal kinderen flink wisselen, afhankelijk van de asielprocedure en het woningaanbod. Het azc telt nu 1.200 vluchtelingen. De Neef: "Zit het azc vol, zitten wij vol." Zijn er nu 130 kinderen op school, begin dit jaar waren dat er nog zeventig. Een paar jaar geleden voerden de kinderen uit Somalië en Afghanistan de boventoon; nu zijn het kinderen van Syrische afkomst. De Neef: "Je merkt dat Syrische ouders goed zijn opgeleid, ze spreken vaak Engels. De oudere kinderen ook."

Syriërs krijgen een verblijfsvergunning voor vijf jaar, dan wordt de situatie in hun land opnieuw bekeken. Intussen maakt basisschool Prinsenbos zich voorzichtig op voor de komst van Sinterklaas, en voor het carnaval.