Het kerstfeest der vissers

Wie denkt niet als hij lekker binnen zit aan het meisje met de zwavelstokjes, ondeugende pieten of het Kerstverhaal met trekkende herders en reizende wijzen? Wij kunnen hier niet achterblijven. Geen Kerstnieuwsbrief zonder een klein Kerstverhaal.

Fragment
Het Kerstfeest der Vissers (Joop Waasdorp, 1970)

Het verhaal speelt zich af in een tekenles. In de laatste les voor de Kerstvakantie krijgen alle leerlingen een opdracht, die de schrijver voor een onmogelijke opgave stelt. De medeleerlingen zijn succesvol op weg een fraaie tekening te maken, terwijl de verteller zijn eigen tekenpapier verknoeit. Het verhaal eindigt zo:

Ik nam een nieuw stukje blauw krijt, het hardste blauw op aarde. Daarmee zette ik het papier voor driekwart vol. Niet luchtig of wazig, maar goed dik. Ik wou vooral een duidelijke tekening maken. Het karwei kostte wel veel krijt, maar aan materiaal heeft het op onze school nooit ontbroken. Als mijn krijtje weggesleten was, nam ik weer een nieuw. Aldus ontstond een venijnige blauwe hoge muur. ….
Boven op het blauw tekende ik een half rondje, een heel, heel klein notendopje met een mastje ter grootte van nog niet eens een hele lucifer en daar waar aan vast een dwarszeiltje. Het dingetje was tegenover de rest niet meer dan een vlieg. In een wip was het klaar. Rechtsboven, vlak onder de rand van het papier, schreef ik zo netjes als ik kon de titel: Het kerstfeest der vissers. …Toen ging ik met mijn werkstuk naar onze tekenleraar.


Het kerstfeest der vissers4

Hij nam de grote blauwe vlakte van mij aan en bekeek hem een poosje aandachtig.
Dat blauw, vroeg hij, wat is dat eigenlijk?
Dat is de zee, zei ik.
Hij bracht de tekening dichter naar zijn ogen en las hardop de woordjes in de rechterbovenhoek. Het kerstfeest der vissers.
Waar zijn die vissers? Informeerde hij.
Aan boord, zei ik.
Aan boord ? vroeg hij. Aan boord waarvan dan?
Aan boord van dat schip zei ik en wees met mijn wijsvinger het stofje aan.
Onze tekenleraar keek een hele poos naar dat nietigheidje, toen snel even naar mij en vervolgens weer op het blauwe papier. Zo bleef hij tamelijk lang zitten turen.
Ineens deed hij iets wat ik nog nooit aanschouwd had: hij nam zijn pet af. Die pet nam hij echt en werkelijk van zijn hoofd. En terwijl hij hem omgekeerd vasthield, zodat de voering te zien was, zei hij: Daar neem ik mijn pet voor af!
Toen zette hij hem weer op en zo bleef het.

Pedagogische tact
Het verhaal is bijna vijftig jaar oud. Het beschrijft een situatie, waarin een leraar zoekt naar een tactvolle reactie op een leerling, die op een bijzondere wijze een opdracht heeft vervuld. De leraar had gemakkelijke kunnen zeggen, dat de tekening nergens op lijkt. Maar dat doet hij niet. Hij denkt lang na op welke wijze hij waarderend op de oplossing van de leerling kan reageren. Pedagogische tact noemen we dat nu. Verwonder je eerst, voordat je op iets van een leerling of collega reageert. Kijk eerst of je iemand kunt laten schitteren, voordat je corrigeert. Het is niet altijd gemakkelijk, maar wel van alle tijden.
We wensen jullie een jaar vol verwondering en schittering, samen met iedereen die je lief is.

art. Column Alina Elkaar laten schitteren 700

< Alina Kuiper, voorzitter College van Bestuur >