In liefdevolle herinnering aan Gertie van Kasteren-van Zundertert

 

6 Gertie van KasterenToen Gertie enkele weken voor de zomervakantie onverwacht ernstig ziek werd, begon voor ons op school een tijd van grote onzekerheid. We zochten steun bij elkaar, waren samen verdrietig, troostten elkaar. Lang hadden we de hoop dat Gertie zou herstellen en daar putten we moed uit. Donderdagavond 6 juli hoorden we echter het trieste bericht dat onze collega was overleden.

Toen collega’s, kinderen en ouders de volgende ochtend bijeenkwamen konden we niet bevatten dat we Gertie nooit meer zouden zien. Zo onwezenlijk, geen afscheid kunnen nemen. Nooit meer juffrouw Gertie op de St. Caecilia.

Tijdens deze ochtend vertelden verschillende ouders spontaan hoe ze Gertie als leerkracht en als persoon hebben leren kennen: warm en betrokken bij hun kind. Ze was geen leerkracht die alleen maar lette op de scores van de kinderen, dat vond ze wel belangrijk, maar vooral wilde ze dat kinderen zich als persoon konden ontwikkelen, ze wilde het beste voor ieder kind. Een ouder gaf dat treffend aan: “Gertie kende mijn kind echt. Zij voelde mijn zorgen voor mijn kind en dat steunde me enorm.”

Haar persoonlijkheid nam ze ook de klas mee in. Gertie deelde veel met de kinderen en haar warmte deed de kinderen goed. Ze stak in de klas een kaarsje aan als ze samen met de kinderen in gedachten bij iemand wilde zijn en als er zich wat afspeelde binnen de leefwereld van de groep, nam ze daar de kinderen in mee. Maar de kinderen waren ook erg geïnteresseerd in de leefwereld van de juffrouw. Ze wilden alles weten en zien van haar reis naar Zuid-Afrika: “Is er al bericht van de juffrouw? Heeft ze al een foto gestuurd?” De kinderen toonden oprechte belangstelling.

De betrokkenheid die Gertie bij de kinderen liet zien, hebben we ook als collega’s ervaren. Ze was geïnteresseerd in ons, had altijd een luisterend oor, leefde mee met de ander en durfde ook de eigen emoties te tonen. Ze kletste graag met ons over van alles en nog wat en dat vond ze fijn, daar genoot ze van. Ver weg van de koffiekamer hield Gertie ook diepgaande gesprekken met sommige collega’s. En ook de telefoon gebruikte ze regelmatig om bij te praten. Voor velen van ons was ze meer dan een collega.

Afscheid nemen vond Gertie moeilijk, het loslaten kostte haar altijd veel moeite en nu hebben we Gertie moeten loslaten.
We verliezen in haar een dierbare collega die bijna 22 jaar werkte op onze school.

< Team St. Caecilia >

 

 Terug naar pagina 'In memoriam'